۱- طبق نظر رسول خدا (ص)، اولویت در این مرحله، بازی و فعالیتهای حرکتی است؛ یعنی کودک در این سن باید فرصت کافی برای بازی و فعالیت داشته باشد.
۲- از گفتنِ «وظیفهٔ رسمی» و سختگیری بیش از حد پرهیز کنیم و با کودک مدارا کنیم. در این سن نباید در تحسین کودک زیادهروی کرد؛ زیرا ممکن است کودک به این باور برسد که در برابر اشتباهات، عیبی متوجه او نیست و همیشه باید مورد تأیید قرار بگیرد.
۳- در مورد سرویس رفتوآمد کودک، ممکن است در ابتدا کودک برای رفتن با سرویس دچار مشکل شود، اما بهتدریج باید چهارچوب مشخصتری برای او ایجاد شود.
در روزهای اول مدرسه، باید درک کنیم که ممکن است کودک هنوز نتواند بهتنهایی از عهدهٔ همهٔ امور بربیاید. در مورد سرویس نیز ابتدا باید سعی کنیم کودک با شرایط جدید سازگار شود و بهتدریج استقلال بیشتری پیدا کند.
۴- آغاز آموزش رسمی، مرحلهای مهم در زندگی کودک است. کودک با دیدن و تجربه کردن، بسیاری از مهارتها را یاد میگیرد.
باید به کودک فرصت دهیم تا خودش مسائل را تجربه و حل کند. اگر کودک در نوشتن، خواندن و سایر فعالیتهای درسی به کمک والدین یا معلم نیاز داشت، باید به اندازهٔ لازم به او کمک شود و از انجام کامل کار به جای او خودداری کنیم.
۵- گاهی عدم آشنایی والدین با شیوهٔ تعلیم و تربیت، علیرغم نیت خوب و علاقهای که به پیشرفت کودک دارند، موجب میشود که از هدف اصلی دور شوند و روند یادگیری کودک را دشوار کنند.
۶- نظام آموزشی در دورهٔ اول ابتدایی، زمینهای برای رشد و دستیابی کودک به تجربهٔ استقلال است.
دور شدن از والدین برای مدت طولانی، یکی از نخستین تجربههای مهم کودک در این مرحله است و کودک باید بهتدریج با این شرایط سازگار شود.
۷- شوق و علاقهٔ کودک برای حضور در مدرسه اهمیت زیادی دارد. این شوق ممکن است به علتهای مختلفی ایجاد شود و باید با ایجاد محیطی مناسب، آن را تقویت کرد.
۸- پیگیری امور تحصیلی کودک باید با روشهای اصولی انجام شود و نباید به شکل افراطی یا همراه با فشار و نگرانی باشد.
نگرانی از شروع تحصیل نباید سلامت روانی کودک را به خطر بیندازد
برخوردهای نامناسب، قهر و تنبیه بدنی، باعث ایجاد اضطراب و مشکلات رفتاری در کودک میشود.
سختگیری بیش از حد برای رسیدن به رضایت والدین میتواند موجب نفرت از والدین، بدبینی، ترس از انجام تکالیف و سرزنشهای مداوم شود و در نهایت کودک را نسبت به درس و مدرسه بیزار کند.
۲- رعایت نکات مهم برای موفقیت تحصیلی کلاس اولیها
۱- توصیههای دبیر، مدرس و معلم را جدی بگیریم و از راهنماییهای آنان برای موفقیت تحصیلی کودک استفاده کنیم.
۲- هر روز از آنچه کودک میخواند، مرور و خلاصهنویسی داشته باشیم تا مطالب بهتر در ذهن او تثبیت شود.
۳- سوره را از روی لوح بخواند و تمرین کند؛ زیرا سورهها و مطالب قرآنی بخش مهمی از آموزش او هستند.
۴- خرید لوازمالتحریر باکیفیت:
مداد: نرم باشد و نوک آن بهراحتی نشکند؛ همچنین بهخوبی تراشیده شود.
کاغذ: صاف و مناسب باشد و تراش و پاککن نیز کیفیت مناسبی داشته باشند.
۵- آیندهنگری و کندنویسی:
۱) نباید کودک را به خاطر کندنویسی تحت فشار قرار داد؛ زیرا این کار میتواند مانع یادگیری و پیشرفت او شود.
۲) البته نباید کودک نیز بهصورت بیوقفه و بدون توجه، از هر سطر تکلیف را بنویسد. باید بین سرعت و دقت او تعادل ایجاد شود.
۶- دخالت یا نظارت بر انجام تکالیف درسی:
والدین فقط برای رفع مشکلات و راهنمایی کودک دخالت کنند.
منظور از نظارت، این نیست که والدین همهچیز را برای کودک مشخص کنند یا تکلیف را به جای او انجام دهند؛ بلکه کودک باید خودش تکلیف را انجام دهد و والدین فقط در صورت نیاز راهنمایی کنند.
دخالت بیش از حد والدین موجب اضطراب و استرس کودک میشود.
همچنین نباید بچهها را مجبور کرد که تکالیف را دقیقاً به روشی که والدین میخواهند انجام دهند؛ زیرا کودک باید بهتدریج مسئولیت انجام کارهای خود را یاد بگیرد.
۷- استفاده از روش عملی:
بهجای اینکه فقط خودمان کار را انجام دهیم، بهتر است کودک را وارد فعالیت کنیم و اجازه دهیم خودش انجام دادن کارها را تجربه کند.
۸- عدم دخالت سریع در مشکلات درسی بچهها:
نباید بهمحض اینکه کودک با مشکلی روبهرو شد، سریعاً مشکل را برای او حل کنیم. بهتر است ابتدا فرصت دهیم خودش فکر کند و راهحل را پیدا کند.
حل کردن مشکلات توسط خود کودک موجب افزایش اعتمادبهنفس، کاهش وابستگی و جلوگیری از ایجاد احساس ضعف و ناتوانی در او میشود.
نکته: ممکن است در این زمینه با مشکلات یا واکنشهایی از سوی کودک مواجه شویم که باید با صبر و حوصله و متناسب با شرایط او با آنها برخورد کنیم.